از سخنانى گفت : سپاس خدا را كه ما را به وسيلهء نبوت خود گرامى داشت و ما را به ولايت وى اختصاص داد . اى گروه فرزندان مهاجران و انصار ! هر كه از شما منقبتى از اميرالمؤمنين عليه السلام دارد برخيزد و نقل كند ! پس گروهى برخاستند و از مناقب آن حضرت گفتند . همين كه به اين سخن پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم رسيدند كه فرمود : « فردا پرچم را به دست كسى مىدهم كه خدا و رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم او را دست دارند و او نيز خدا و رسولش را دوست دارد و باز نمىگردد مگر اين كه خداوند به دست او - جنگ را - فتح كند » . . . عبداللَّه‌بن نافع از امام باقر عليه السلام راجع به درستى اين حديث پرسيد ، امام باقر عليه السلام فرمود : « حق است بدون هيچ گونه ترديدى ! » عبداللَّه گفت : ولى پس از آن على كافر شد ! ابوجعفر عليه السلام فرمود : « بگو ببينم آيا خدا در آن موقع على عليه السلام را دوست داشته و مىدانسته است كه مردم نهروان را مىكشد يا نمىدانسته است ؟ اگر بگويى نمىدانست كافر شده‌اى . » او گفت : مىدانست . فرمود : « آيا خدا مىدانست و او را دوست داشت كه از او اطاعت كند يا از او نافرمانى كند ؟ » گفت : دوست داشت كه طبق فرمان او عمل كند . ابوجعفر عليه السلام : « اكنون كه شكست خوردى برخيز و برو ! » . او از جا برخاست در حالى كه مىگفت : تا آنجا كه نخ سفيد از سياه ( رشتهء سفيد صبح تا رشتهء سياه شب ) بر شما آشكار است ، خدا خوب